email: darw32@poczta.onet.pl


Linux - 4.Korzystanie z Różnych Mediów

Allokowanie Przestrzeni Dyskowej

Schemat partycjonowania

Bardzo trudno jest dokonać optymalnego podziału. Gorzej - nie istnieje ogólna metoda - za dużo czynników należy brać pod uwagę.

Tradycyjnie należy mieć mały główny system plików, który zawierał będzie /bin, /etc, /dev, /lib, /tmp i inne potrzebne do startu rzeczy. Podział taki powoduje, że główny system plików jest w mniejszym stopniu narażony podczas padu systemu, umożliwia szybsze i łatwiejsze naprawienie wszelkich błędów wywołanych katastrofą. Dla katalogów: /usr, /home, oraz swapu tworzysz osobne partycje, lub używasz osobnych dysków. Dzięki temu tworzenie kopii zapasowych staje się łatwiejsze. Czasami można uczynić katalog /usr dzielonym poprzez sieć i dzięki temu zaoszczędzić powierzchnię dysków stacji roboczych.

Podział dysku na wiele partycji powoduje, że wolne miejsce rozbite zostaje na małe, zależne od dysku, obszary. Aktualnie, dyski i systemy operacyjne działają pewnie, więc w większości wypadków wystarczy jedna partycja, taki podział czyni tworzenie kopii zapasowych (i ich używanie w razie potrzeby) mniej bolesnym.

W przypadku małych dysków (zakładając, że nie modyfikujesz jądra) najlepszym wyjściem pozostaje utworzenie jednej partycji. Natomiast posiadacze dużych dysków powinny utworzyć kilka partycji (zauważ, że słowa "mały" i "duży" używane są w znaczeniu relatywnym, twoje potrzeby decydują o ich dokładnym znaczeniu).

Dobrym pomysłem jest bycie przygotowanym na eksperymentowanie i zmiany w razie potrzeby (nie tylko przy instalacji, ale w późniejszym okresie). Wymaga to odrobiny pracy, kilku reinstalacji systemu, ale tylko w ten sposób dojdziesz do optymalnego podziału.

Wymagana przestrzeń

Instalator dystrybucji powinien dostarczyć Ci pewnych informacji na temat ilości wymaganego miejsca, powinieneś myśleć również o przyszłości - zaallokować odpowiednio więcej miejsca.

Ilość wymaganego miejsca zależy od przeznaczenia komputera. Np. użytkownik, który wykorzystuje komputer jako prostą maszynę do pisania zadowoli się kilkoma megabajtami, natomiast chcąc wykorzystać komputer do składu textu (za pomocą Tex-u) należy zallokować dużo więcej miejsca.

A propos, podczas porównywania rozmiarów plików i dysków należy uważać, gdyż niektórzy producenci dysków jako podstawę liczenia przyjmują 1000 - 1000 bajtów to dla nich 1k, itd., co jest sprzeczne z przyjętymi zasadami - 1024 bajtów daje 1k, itd. Dlatego czasem może zabraknąć kilkunastu megabajtów (sic transit discus mundi).

Allokacja miejsca dla partycji swap została omówiona w sekcji Allokowanie Obszaru Wymiany w Rozdziale 5.

Przykładowe konfiguracje

Miałem kiedyś dysk o pojemności 109 MB. Aktualnie używam dysku o pojemności 330 MB. Wytłumaczę jak i dlaczego podzieliłem te dyski.

Dysk 109 MB dzieliłem na wiele różnych sposobów, zależnie od potrzeb. Wytłumaczę dwa typowe podziały. Pierwszy: MS-DOS razem z Linuxem. Część dla DOS-a zajmowała 20 MB, zawierała kompilator C, edytor, kilka narzędzi, program, na którym pracowałem, oraz trochę wolnego miejsca aby zmieścić wyniki. Dla Linuxa przeznaczyłem: 10 MB na swap, resztę (79 MB) na jedną partycję. Eksperymentowałem z rozdzieleniem głównego systemu plików, /usr i /home na kilka partycji, jednak nigdy nie miałem wystarczającej ilości miejsca aby zrobić coś ciekawego.

Gdy przestałem potrzebować MS-DOS-a, przepartycjonowałem dysk tak, że 12 MB zajmował swap, resztę miejsca zużywała jedna partycja dla Linuxa.

Dysk 330 MB podzieliłem na kilka partycji w następujący sposób:

5 MB       główny system plików
10 MB      swap
180 MB     /usr
120 MB     /home
15 MB      pusta partycja

Pusta partycja używana była do testowania rzeczy wymagających jej - różnych dystrybucji Linuxa, porównywania wydajności różnych systemów plików, itp. W czasie pomiędzy testami służyła jako druga partycja swap.

Dodawanie nowych dysków

Dodanie nowego dysku nie nastręcza żadnych problemów, oprócz poprawnej konfiguracji sprzętu. Formatujesz dysk (jeżeli musisz), tworzysz partycje, systemy plików, dodajesz odpowiednie wpisy w /etc/fstab i po kłopocie.

Jak oszczędać powierzchnię dysków

Najważniejsze jest aby nie instalować niepotrzebnych programów. Niektóre z pakietów da się okroić do danych potrzeb.

Jeżeli nie możesz odinstalować programu rozwiązaniem może być kompresja. Programami do tego służącymi są np.: gzip, zip, bzip2. Program gzexe umożliwia kompresję programów i ich automatyczną dekompresję w razie potrzeby. System DouBle (w fazie tworzenia) kompresuje wszystkie pliki na danym systemie plików, czyni to w sposób niewidzialny dla użytkownika (podstawa działania jest taka sama jak w programie Stacker dla MS-DOS).